W obronie Gucwińskich

Z wielkim smutkiem obserwujemy "zapłatę", jaką zgotowały Państwu Gucwińskim władze miasta Wrocławia za ich cudowną pracę na rzecz najbardziej bezbronnych istot (zwierząt) i nas wszystkich. Za nią możemy dziś tylko podziękować. Ale możemy też, i musimy, wyrazić swój głęboki sprzeciw wobec tych, którzy dopuszczają się takich nieprawości.

Kochana Pani Haniu i drogi Panie Antoni - tak Was po prostu nazywamy my, zwyczajni ludzie w całej Polsce. Podstępnie odebrać stanowisko, próbować upokorzyć, jak widać, można. Ale z pewnością nie odbiorą Wam szacunku i miłości, jakimi Państwa my darzymy.
Wierzymy, że dobro zwycięży, a z Waszych serc płynęło ono nieustannie przez pół wieku. Teraz wróci w naszych słowach podziękowania i, mamy nadzieję, w mądrych decyzjach władz jakże pięknego Wrocławia. Jesteśmy z Wami, nie poddawajcie się.

Nauczycielski Klub Ekologiczny "Kropla" - Mogilno, nauczyciele ze Szkoły Podstawowej w Gębicach, woj. kujawsko-pomorskie, Jolanta Kasperkowiak z rodziną, sąsiedzi i znajomi oraz wielu ludzi, których nie sposób wymienić, a którzy prosili o przekazanie poparcia.

Czy znacie Państwo bezpośredni adres poczty elektronicznej do Państwa Gucwińskich? Skoro odwołali pana Antoniego Gucwińskiego, zachodzi obawa, że mogą mu nie przekazywać korespondencji, a mam ogromną ochotę napisać do nich parę ciepłych, serdecznych słów, na które swoją fantastyczną działalnością zasługują.

Izabella Maria Turza

Proszę wybaczyć moją szczerość, ale i ja, chociaż mam już 62 lata, poważnie rozważam możliwość wyemigrowania (na stałe!) z tego pięknego kraju nad Wisłą, w którym coraz trudniej jest żyć ludziom porządnym, wrażliwym, z poczuciem dumy i godności.
Rozumiem Państwa Gucwińskich i współczuję im w goryczy za odpłacenie nienawiścią za ich miłość do "braci mniejszych", o których nauczał nawet Jezus, czyli do zwierząt.
I ja mam też "niezłe przeboje" tu gdzie mieszkam. Przy tej okazji zamierzam się nimi z Czytelnikami "Ekoświata" podzielić. Walczymy o godność człowieka jako cząstki przyrody i samej przyrody w sensie ogólnym. Z Państwem Gucwińskimi solidaryzujemy się i jesteśmy z nimi.

Andrzej Oślizło

Jestem nauczycielką przyrody. Od najmłodszych lat wychowywałam się na programach Państwa Gucwińskich. Od zawsze głęboko podziwiam ich miłość do zwierząt, pracę i zaangażowanie. Nigdy nie uwierzę, że ich działania były skierowane przeciwko podopiecznym z zoo. Wręcz przeciwnie - ich opowieści, rady i wywiady zawsze były pełne życzliwości i sympatii do wszystkich istot żyjących. Z bólem słucham telewizyjnej nagonki na tak wspaniałych ludzi, którzy całe swoje życie poświęcili zwierzętom. Nikt nas nie przekona, że kierowały Nimi niskie pobudki. Tracę co prawda nadzieję, że w naszym kraju może zwyciężyć rozsądek. Wraz ze swoimi uczniami życzę Szanownym Państwu Gucwińskim sił i wytrwania w tych trudnych chwilach oraz wiary, że są ludzie niedający się omamić politycznymi rozgrywkami.

Anna Lipska
Nauczycielka przyrody ze Szkoły Podstawowej Nr 1 w Parczewie

Przyznam otwarcie, że nie lubię samej idei zoo - trzymania zwierzaków w klatkach ku uciesze gawiedzi. Zwierzęta (jak i ludzie) powinny być wolne, a nie żyć - choćby w najlepszych warunkach - za kratami. Ale to całkiem inna historia.
We wrocławskim zoo byłem wielokrotnie i pomimo mej niechęci do tego, że zwierzaki są na stosunkowo małej powierzchni "poupychane", odnosiłem wrażenie, że robi się wszystko, by stworzyć im jak najlepsze warunki do życia. Jeśli brak środków na prowadzenie inwestycji w zoo, to uważam, że to nie Gucwińscy, ale władze Wrocławia zbyt mało zrobiły, by zadbać o jedną z wizytówek miasta. A jak się okazało, teren przyległy do zoo zdaniem władz lepiej było przeznaczyć na sprzedaż (ciekawe komu?), niż przekazać ogrodowi. Najlepiej jest potem wytykać, że zoo ciasne, że zwierzęta nie mają miejsca itp. dyrdymały. Wstyd!
A Państwo Gucwińscy, których kilka razy spotkałem przed laty, zawsze odnosili się życzliwie do zwiedzających, obsługi, a przede wszystkim do zwierząt. Ogród pokazał różnorodność polskiej i światowej fauny wielu milionom zwiedzających, stanowił pod tym znakomitym kierownictwem wspaniałe miejsce do odpoczynku dla wrocławian i przyjezdnych, dla dużych i tych całkiem małych, fascynując i dostarczając wiele radości.
To niebywałe, co się teraz wyprawia. Te nagonki, uprawianie brudnej polityki i walenie porządnych ludzi po plecach w kapturze inkwizycji. Dla mnie to czyste świństwo.
Smutne jest rozstanie z przyjaciółmi; miejsce to tylko miejsce.

Piotr Maud-Dib

Bardzo szanuję i podziwiam PP. Gucwińskich. W dzieciństwie i młodości żyłam od "Zwierzyńca" do "Z kamerą wśród zwierząt". Do dziś pamiętam niektóre programy. Jest mi bardzo przykro z powodu tego, co się dzieje. Nie wierzę, że ludzie, którzy przyjmowali tyle rozmaitych zwierząt pod swój dach, krzywdzili je. Co do ciasnoty we wrocławskim zoo - ciekawa jestem co ci, którzy pyszczą na ten temat, powiedzieliby o zoo krakowskim, warszawskim czy chorzowskim. Jeżeli porównać zoo wrocławskie z krakowskim, to jakby porównywać lotnisko z chusteczką do nosa.

Baśka

Jestem wprost oburzona deptaniem wszelkich autorytetów w imię politycznych przetargów. Kogo jeszcze zbezczeszczą, by zapewnić sobie ciepłe, dobrze płatne posadki?! Jak można zabierać ludziom, którzy całe życie poświęcili zwierzętom i zoo, radość życia?!
Proszę o podanie mi adresu, gdzie mogłabym wyrazić swoje oburzenie. Zwracam się też o adres internetowy Państwa Gucwińskich, ponieważ chcę wyrazić im moje osobiste podziękowanie za długie lata spędzone przed telewizorem, kiedy to jako dziecko, a później młodzież mogłam się uczyć miłości do zwierząt, podziwiając serdeczność i oddanie Państwa Gucwińskich.
Co nam zostanie w naszym dziwnym kraju, który nazywamy Ojczyzną, kiedy podepczemy autorytety, wielkie osobistości i odrzemy się z wszelkich uczuć?!...

Mirosława Granica

Całe moje środowisko, które zajmuje się ekologią Warmii i Mazur, zelektryzowała smutna wiadomość o rozwiązaniu umowy z Państwem Gucwińskimi z miejskiego zoo we Wrocławiu. Jest to typowy polityczny gest ze strony władz miasta Wrocławia. Ludziom tak zasłużonym dla upowszechniania wiedzy jak Państwo Gucwińscy należy się najwyższe uznanie. To dzięki ich wiedzy, umiejętnościom prezentacji zwierząt na ekranie TV oraz licznym publikacjom młodzi ludzie, ale także starsi wiele dowiedzieli się o miłości do zwierząt, o tym, jak je chronić przed różnego rodzaju zagrożeniami, jak tworzyć warunki dla ich bytowania, co my, jako szarzy ludzie, winniśmy wiedzieć o ochronie przyrody, o tym, jak postępować we własnym środowisku. Dlaczego tak się dzieje w naszym kraju, że nie wiedza, nie mądrość ludzka rządzą, lecz warcholstwo i polityczne zawirowania. Do czego chcemy doprowadzić takim postępowaniem? Czy może do tego, by zastraszać ludzi i podporządkowywać ich swoim celom? Czy dzieci w szkołach mają być analfabetami w dziedzinie wiedzy o przyrodzie, czy nie najważniejsze jest zachęcanie do szanowania tego, co przyroda stworzyła? Mamy obowiązek obrony najważniejszych wartości przyrodniczych, o czym mówi ustawa o ochronie przyrody z 2006 roku. Jak można było dać wypowiedzenie pracy, a zwłaszcza w tak obrzydliwy sposób, tak zasłużonym dla upowszechniania wiedzy o przyrodzie ludziom jak Państwo Gucwińscy? To nie tylko polityka, to zwykły skandal na skalę całego kraju.
Od wielu lat zajmuję się upowszechnianiem wiedzy przyrodniczej o Warmii i Mazurach. Przez prawie 40 lat wychowywałem młodzież w duchu miłości do przyrody w lokalnym i regionalnym środowisku Mazur. Tym bardziej smuci mnie i moich przyjaciół fakt sponiewierania Państwa Gucwińskich przez władze miasta Wrocławia, w dodatku ma to miejsce przed ich 50-leciem pracy dla zoo. To po prostu zwykłe świństwo. Jak ludzie w takich przypadkach mogą zaufać władzy?
Solidaryzuję się z treścią słowa wstępnego Pani Redaktor Barbary Templin z wyd. 10/2006.

Tadeusz Peter
Prezes Warmińsko-Mazurskiego Oddziału
Stowarzyszenia Autorów Polskich

Mierzi mnie gówniarzeria pseudopolityków. A dziennikarze niezależni? Ja już dosłownie wychodzę z siebie, szukając takich. Uczyłem się dziennikarstwa na pracy pana Kapuścińskiego - na jego zasadach etycznych. Kto ich dziś przestrzega? Kasa się liczy, krótkotrwały sukces w postaci - pardon - przypieprzenia komuś, bo tak się "robi" prasę i telewizję. Napisałem "robi się", bo to nie jest już misja - to robota na zamówienia i wyrobnictwo. Przepraszam za słownictwo, ale sam doświadczam bagna w stosunkach z władzami, politykami czy "kolegami" po piórze, którzy co cztery lata sprzedają się innym. Piszcie prawdę. Dziś Wam dziękuję za to i mam nadzieję, że będę Wam dziękował i za cztery lata, kiedy pseudodziennikarze zmienią ulubieńców politycznych.
Proszę to potraktować jako list Waszego czytelnika

Mariusz Nagórski

Dwukrotnie gościliśmy jako grupa Klubu Ekologicznego LOP z Głogowa Małopolskiego we wrocławskim zoo. Byliśmy zauroczeni zwierzakami, otoczeniem i zabytkowymi obiektami - szczególnie nimi. Słoniarnia, herpetarium zrobiły na nas wielkie wrażenie. Wszędzie było czysto, zwierzęta ruchliwe i zadbane pokazywały się nam, gdy chcieliśmy je dłużej obserwować. Spędziliśmy tam za każdym razem ponad pół dnia, chociaż nasze wyjazdy były krótkie i inne wrocławskie atrakcje bardzo nas kusiły. Nie były to pobieżne odwiedziny. Jesteśmy zaskoczeni i zasmuceni oskarżeniami, które padają pod adresem Państwa Gucwińskich kierujących wspaniałym zoo przez tak długie lata. To bardzo bolesne, że ludzi kompetentnych tak się traktuje. To skandal, jakich zresztą dziś jest wiele. Polityczne rozgrywki nie powinny mieć miejsca, gdy chodzi o zwierzęta. Zoo dziś jest nie tylko miejscem edukacji, ale również wypoczynku, oazą zieleni dla wrocławian. O ratowaniu wielu gatunków właśnie przez ten ogród też nie można zapominać. Mamy wielką nadzieję, że znajdą się ludzie mądrzy, którzy będą wspierali duchowo i materialnie zakochanych w zwierzętach Państwa Hannę i Antoniego Gucwińskich. Ich publikacje i programy telewizyjne są dowodem profesjonalizmu i ogromnej wiedzy o zwierzętach. Czy to nie jest znak dzisiejszych czasów, że poza nawias wyrzuca się wiedzę i kompetencję. Liczy się nowa wizja. Czy lepsza?

Maria Woźniak
Opiekunka Klubu Ekologicznego LOP w Zespole Szkół w Głogowie Młp.
wraz ze swoimi podopiecznymi

Właśnie przeczytałem w poczcie e-maila z 27 września, a równolegle nadszedł 10. numer "Ekoświata" zawierający słowo wstępne Redaktor Naczelnej pisma - tym razem szczególne, bo w obronie ludzi.
Przeczytałem i przez chwilę pomyślałem, że skądś znam i sprawę, i okoliczności, i cały ten obrzydliwy mechanizm nagonki, i zjadliwe komentarze tych, którzy zawsze wokół atakowanych osób dostrzegali jakieś brudy. I te komisje powoływane, aby nic tylko wyjaśnić rzetelnie, a jakże...itd.
Nie miałem szczęścia osobiście poznać Państwa Gucwińskich, pamiętam ich sprzed 50 z górą lat, gdy chodzili razem, idąc do pracy, a może spacerując w okolicach ogrodu zoologicznego. I tak ich - nierozłącznych - odkryłem w radiu i telewizji. Zawsze razem, jako najpierw zarządcy zoo, a następnie Wielcy Animatorzy działań na rzecz Przyrody. Ten przymiotnik "Wielcy" jest prawdziwy, bo oparty na nieustannym osobistym przykładzie właściwego stosunku człowieka do człowieka, do świata, do swojego otoczenia, i jest to przykład nacechowany dobrocią.
Byli i są słuchani w ciszy przez całe rodziny i rozumiani jednakowo przez dorosłych i dzieci dlatego, że osobiście demonstrują uśmiech i dobroć, i nadzwyczajną życzliwość, i miłość przyrody, i to wszystko w stopniu graniczącym z heroizmem. Trzeba być profesjonalistą, więcej - perfekcjonistą, będąc przyrodnikiem, aby być takim, jak oni.
Toteż ten brutalny atak na ich dorobek musi wywołać oburzenie i sprzeciw, ale też i głębszą refleksję. Poczekajmy jeszcze trochę, a w sensie dosłownym będziemy mogli dedykować im na pociechę ów gorzki wiersz Norwida "Coś ty Atenom zrobił Sokratesie...".

Zasługują, aby we Wrocławiu nazwać ich imieniem ulicę, aby w zoo ustawić na ich cześć głaz, aby dokumentował wdzięczną pamięć Polaków o ich wspaniałym dorobku całego życia poświęconego wielkiej idei. Wierzę głęboko, że tak się kiedyś stanie, bo prawda nie potrzebuje światła, sama jest światłem dla ludzi.
Proszę mi darować, że nie odniosę się najmniejszym słowem do tych, którzy z różnych powodów uczestniczą w tej niesmacznej imprezie w zacietrzewieniu poszukując błędu, albo jeszcze gorzej - klasyfikując PP. Gucwińskich według ich rzekomych przekonań, o których zdaje się wszystko wiedzą. To ludzie mali i za chwilę zostaną zapomniani. Gruntownie.
Zapewniam Panią Redaktor, że gdyby wrocławskim ogrodem zoologicznym kierował Święty Franciszek, nie doczekałby jubileuszu 50-lecia. Jego grzechy zostałyby policzone i skatalogowane i o wiele wcześniej zostałby osądzony wg aktualnego zapotrzebowania władzy, a przez "przekaziory" przewrotnie potępiony ku uciesze gawiedzi!
Państwu Hannie i Antoniemu Gucwińskim życzę długich lat pełnych zdrowia i radości życia i kontynuacji tych spacerów nad Odrą. Na pewno spotkają podobnych do mnie kiedyś, którzy uśmiechną się do nich. Teraz, po tylu latach, będzie to uśmiech wdzięczności, ten sam, który rozświetla spotkanie starych, dobrych znajomych i przyjaciół.

Józef Pękala
(Emerytowany budowniczy i długoletni dyrektor naczelny Elektrowni Opole - przyp. red.)

Od redakcji:
Co do propozycji: właśnie otrzymaliśmy informację z Biura Prasowego wojewody dolnośląskiego Krzysztofa Grzelczyka, że wojewoda wystąpił z propozycją zaakceptowaną przez władze miasta Wrocławia nadania imion dwóm nowym wrocławskim ulicom i skwerom: Ryszarda Kuklińskiego i Tadka Jasińskiego. Ten drugi to 13-letni chłopiec, obrońca w 1939 r. Grodna. Rzucił butelką z benzyną w sowiecki czołg, za co został zabity.
Państwo Gucwińscy już za życia są legendą, choć na razie z normalnego ich życia czyni się piekło, a potężnymi "głazami" godzi w ich dobre imię. Zabijanie wrocławskich "legend" trwa! Kto będzie następny? W tym samym czasie Warszawa zgotowała piękny jubileusz 50-lecia pracy twórczej Janowi Kobuszewskiemu. Czyli można...